قرآن وارد شده است ، تعبير به نور ، شفاء ، هدايت ، فرقان ( جدا كننده حق از باطل ) حق ، تذكره و مانند اينها ، ولى شايد اين تنها آيه اى است كه در آن تعبير به « خير » شده است و مىتوان گفت همه آن مفاهيم خاص ، در اين مفهوم عام جمع است . ضمنا تفاوت تعبيرى كه مشركان و مؤمنان درباره قرآن مىكردند ، قابل ملاحظه است : مؤمنان مىگفتند : خيرا يعنى انزل خيرا ( خداوند خير و نيكى نازل كرده است ) و به اين وسيله ايمان خود را به وحى بودن قرآن آشكار مىساختند ( 1 ) . اما هنگامى كه از مشركان سؤال مىكردند پروردگارتان چه چيز نازل كرده ، آنها مىگفتند اينها اساطير الاولين است ، و به اين ترتيب ، وحى بودن قرآن را به كلى انكار مىكردند ( 2 ) . سپس همانگونه كه در آيات گذشته ، نتيجه اظهارات مشركان ، به صورت كيفرهاى مضاعف دنيوى و اخروى ، مادى و معنوى ، بيان شد ، در آيه مورد بحث نتيجه اظهارات مؤمنان به اين صورت بيان شده است : « براى كسانى كه نيكى كردند در اين دنيا نيكى است » ( * ( لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هذِه الدُّنْيا حَسَنَةٌ ) * ) . جالب اينكه « حسنة » كه پاداش آنها همانند خير كه « اظهار » آنها بوده ، مطلق گذاشته شده است و انواع حسنات و نعمتهاى اين جهان را در بر مىگيرد ، اين پاداش دنياى آنها است ، سپس اضافه مىكند « سراى آخرت از اين هم بهتر است ، و چه خوبست سراى پرهيزكاران » ؟

--> ( 1 ) خيرا در حقيقت مفعول است براى فعل محذوف و در تقدير انزل خيرا بوده است . ( 2 ) اساطير الاولين ، خبر است براى مبتداى محذوف و در تقدير هذه اساطير الاولين بوده است .